بجُـز از هیـچ چه باشد خلاءِ خلوتِ خالی ها را ؟
با کسی پُـر نتـَوان کرد عَـدم ِ بودن ِ عالی ها را !
.
تا نخوابی شبی را ز فـقر روی زمین ِ خالی
درک هرگـز نتـَوانی کـنی ارزش ِ قالی ها را !
.
زندگی گردش ِ ایّام به دنبال ِ غم وُ شادیهاست
چاره ای نیست که تکرار کنیم این مُتوالی ها را ...
.
باید از راهِ خیال رَد شد از این رهگذر ِ ناهموار
قدرتی هست که ممکن کـند حتـّی محالی ها را !
.
واقعیت سبب ِ سردی ِ دل میـشد اگر وَهم نبود
روح میـمُرد اگر لمس نمیکرد خـیالی ها را ...
.
خنده هایم با من هستند تا همیشه .. تا به گور
دل هر آنـقدر غـم نـِشانــَد لب نرانــَد این سُـرور !
.
میشوَد غـم ریخت در دل؛ جای غمها در دل است
لب فقط باید بخـندد؛ درک کن قلب ِ صبور !
.
پای فـردا را ندانـم کـز چه راهـی مـیرَوَد
با لب ِ خندان کـُنـم از راه ِ امروزم عـُبور ...
.
خنده اش را هرکه مخفی کرد دشمن شاد شد
من هـُویداست خنده هایم .. چـشـم ِ دشـمن باد کور !
.
آنکـه میخندد به روی دیگران خوشـروست او
روی خوش زیباتر است پنهان نکن پُـشـت ِ غرور !
.
زندگـی این است خواه ناخواه غـمـها مـیرسـند
میشـَوَد با خنده غـم را کم کنیم وُ هم به دور !
.
شادِمانی هم بخواهیم وُ نخواهیم مـیرسد
پس بخـندیم تا شـَوَد اسـباب ِ شادی جـُفت وُ جور ...
.
خنده هایم با من هستند تا همیشه .. تا به گور
گـرچه غـمبارم میخندم ولی .. حتـّی به زور !
.
توی ِ یک صـُبح ِ قشنگ .. میون ِ اهل ِ جـُنوب
با یه استکان ِ چای کنار ِ آتیش وُ چوب
.
نون ِ داغ وُ تازه که بوی زندگی میده
رُطب وُ خـُرماهای تازه از نخل رسیده
.
سـَر ِ سـُـفره میاریم با یه احساس ِ قشنگ
یجایی زیر ِ همین آسمونای یرنگ
.
جایی که مردمونش باصفا وُ خاکـیـَن
همشون مثل ِ هَـمَن .. آدمای ِ پاکـیـَن
.
خوزستان مال ِ منه ... مال ِ تـو .. مال ِ همه
سرزمین ِ شادی که توو دلِـش پُـر از غـمه ...
.
اینجا انقـد خوبه که مردمش دوسِـش دارن
واسه آباد کردنِـش ندیدم کـم بذارن
.
مردمش اهل ِ دلـَن .. اهل ِ موسیقی وُ ساز
هم نِی انبون میزنن .. هم دَف وُ تــُنـبک وُ جاز
.
همه شیک وُ خوش لباس توو دیار ِ خودشون
فرقـیـَم نمیکنه پـیر باشن یا که جـَوون
.
خوزستانی عاشقه .. عاشق ِ شادی وُ شور
عاشق ِ ماهی خوری اونم از نوع ِ صـُبور
.
قهوه ی لـذیذ وُ تلخ .. چای ِ هِـل یا دارچینی
لب ِ کارون میبرن دور ِ هم شب نشینی
.
جـلوی مهمونشون قـلیه ماهی میذارن
هرچی چیز ِ خوب دارن واسه مهمون میارن
.
آخه خـوزستانیا مردمی مهربونن
خوبی توو ذاتشونه .. همیشه خوب میمونن
.
خاک ِ خوزستان ِ من خاک ِ عاشق پَروَره
هرکی توش پا بذاره دل ِ اونو میبره
.
خوزستان مال ِ منه .. مال ِ تـو .. مال ِ همه
سرزمین ِ شادی که توو دلِـش پُـر از غـمه ...
.
دوستانم را که میـبـیـنم بـیـزار میـشـوم از بودن
چرا آنها همه خـوشـبخـت شده اند .. امّا من ؟
.
هر کـُدام تا بـحال هـزار جامه عـوض کـردنـد
من هـنـوز مانـده ام با همـیـن یلا پـیـرهـن !
.
دوسـتانم رفـتـند وُ رسـیـدند به یک جایـی
من ِ بیچاره دست وُ پا میـزنم در این مانـدن !
.
نقـش ِ بـَر آب شـدند هرچه آرزو داشـتم
کارم شده با خـیال ِ خامـشان بــِسَـر بردن !
.
حالا شـما بگـویـید دوسـتان ِ خـوشـبخـتـم
بـرای من زنـدگـی بهـتـر است یا مـُردن ؟!
.
